Bezpłatna konsultacja
Umów wizytę

Śródmieście 794 205 629   │ 

Psychologia procesu

Psychologia procesu to podejście terapeutyczne, które opiera się na badaniu i pracy z procesami psychologicznymi, takimi jak myśli, emocje, zachowania oraz doświadczenia jednostki.

Cel i przebieg terapii:

Zasadniczym celem psychologii procesu jest zrozumienie głębszych warstw ludzkiego doświadczenia oraz pomoc Pacjentowi w odkryciu i zrozumieniu ukrytych wzorców i znaczeń w jego życiu.

W praktyce psychologia procesu skupia się na eksploracji subiektywnego świata pacjenta oraz jego doświadczeń. Terapeuta zorientowany na proces bada różne stany świadomości, takie jak sny, symptomy cielesne, relacje interpersonalne oraz inne aspekty życia klienta, aby lepiej zrozumieć i pomóc pacjentowi w radzeniu sobie z jego wyzwaniami i problemami.

Terapeuta pracujący z procesem wykorzystuje różnorodne techniki terapeutyczne, takie jak praca z materiałem werbalnym, ruchem czy doświadczeniami ciała. Integracja tych różnorodnych technik
pozwala na holistyczne podejście do terapii, które uwzględnia różnorodność ludzkiego doświadczenia.

Dla kogo?
  • poszukujących terapii, która uwzględnia ich subiektywny świat oraz jest otwarta na eksplorację różnych aspektów ich życia
  • osób ceniących sobie holistyczne podejście do terapii
  • pragnących zrozumieć i zmieniać swoje życie poprzez zrozumienie wewnętrznych procesów
W naszym zespole w poradni przestrzeń holistic w warszawie znajdziesz psychoterapeutów psychologii procesu:
Poradnia Mokotów

Karolina Pawłowska

Terapeuta uzależnień i współuzależnień

Terapeutą uzależnień może zostać osoba, która posiada magistra z psychologii, pedagogiki, socjologii i pokrewnych kierunków oraz ukończyła 2 letnie studia podyplomowe z zakresu terapii uzależnień.

Terapeuta uzależnień, znany również jako specjalista ds. terapii uzależnień lub terapeuta od substancji, to profesjonalista specjalizujący się w diagnozowaniu, leczeniu i wsparciu osób dotkniętych różnymi formami uzależnień, takimi jak uzależnienie od substancji chemicznych (alkohol, narkotyki), uzależnienie od hazardu, uzależnienie od Internetu czy uzależnienie od jedzenia.

Główne zadania terapeuty uzależnień mogą obejmować:
  • Diagnozowanie: przeprowadzają ocenę pacjentów, aby zrozumieć ich historię, wzorce zachowań i problemy związane z uzależnieniem.
  • Leczenie: opracowują i wdrażają plany terapeutyczne, które mogą obejmować terapię indywidualną, grupową lub rodzinna oraz terapię farmakologiczną (jeśli to odpowiednie) w celu pomocy pacjentom w przezwyciężeniu swojego uzależnienia.
  • Wsparcie: zapewniają wsparcie emocjonalne i psychologiczne osobom uzależnionym oraz ich rodzinom, pomagając im radzić sobie ze stresem, kryzysem oraz związanych z uzależnieniem problemów.
  • Edukacja: dostarczają edukacji na temat uzależnień, zdrowego stylu życia i strategii radzenia sobie z pokusami, aby umożliwić osobom uzależnionym samodzielne funkcjonowanie i utrzymanie trzeźwości.

Terapeuci uzależnień mogą pracować w różnych środowiskach, w tym w szpitalach, klinikach leczenia uzależnień, ośrodkach zdrowia psychicznego, ośrodkach rehabilitacyjnych, a także w prywatnych praktykach. W swojej pracy często współpracują z innymi specjalistami, takimi jak lekarze, psychologowie, pracownicy socjalni czy terapeuci rodzinny, aby zapewnić kompleksową opiekę osobom dotkniętym uzależnieniem oraz ich rodzinom.

TERAPIA UZALEŻNIEŃ WARSZAWA

W naszym zespole terapeuci uzależnień współpracują z psychiatrą oraz psychodietetykiem i osteopatą w celu jak najszybszego pomocy powrotu do zdrowia zarówno psychicznego oraz fizycznego.

 

Nas specjaliści uzależnień i współuzależnień w:

Poradnia Śródmieście

Dorota LebiatowskaDorota Lebiatowska

 

 

 

Małgorzata Żalikowska

 

 

 

Aleksandra Goździk

 

 

 

Sylwia Pawlak

 

 

 

Poradnia Mokotów

Grzegorz Ciach

 

 

 

Terapia uzależnień online:

Lena Szturomska-Jóźwik

Seksuolog

Seksuolog to specjalista zajmujący się badaniem, diagnozowaniem i leczeniem problemów związanych z seksualnością ludzką oraz zdrowiem seksualnym. Ich praca obejmuje szeroki zakres zagadnień związanych z seksualnością, w tym dysfunkcje seksualne, orientację seksualną, tożsamość płciową, problemy związane z życiem intymnym i związki międzyludzkie oraz edukację seksualną.

Seksuologiem może zostać osoba posiadająca tytuł magistra z psychologii lub dziedzin pokrewnych w tym medycyny, która ukończy 2 letnie studia podyplomowe z seksuologii. Jedynie seksuolog z wykształceniem medycznym może badać pacjenta lub przepisywać recepty.

Główne zadania seksuologa mogą obejmować:
  • Diagnozowanie: przeprowadzają ocenę pacjentów w celu zrozumienia ich problemów i potrzeb związanych z seksualnością.
  • Leczenie: opracowują i wdrażają plany terapeutyczne, które mogą obejmować terapię indywidualną, terapię par, terapię seksualną lub terapię grupową w celu pomocy pacjentom w radzeniu sobie z ich problemami seksualnymi i poprawie zdrowia seksualnego.
  • Edukacja: dostarczają edukacji seksualnej i informacji na temat zdrowia seksualnego, w tym doradztwo dotyczące antykoncepcji, chorób przenoszonych drogą płciową, reprodukcji, funkcji seksualnych oraz zdrowych relacji intymnych.
  • Badania: mogą również prowadzić badania naukowe w dziedzinie seksuologii, aby lepiej zrozumieć różnorodność ludzkiej seksualności, jej związki z psychologicznymi i fizycznymi czynnikami oraz skuteczność różnych metod terapeutycznych.

Seksuolodzy mogą pracować w różnych środowiskach, w tym w prywatnych praktykach, klinikach, szpitalach, ośrodkach zdrowia psychicznego, agencjach społecznych, a także w instytucjach badawczych i edukacyjnych. W swojej pracy seksuologowie często współpracują z innymi specjalistami, takimi jak psychiatrzy, psycholodzy czy lekarze rodzinny, aby zapewnić kompleksową opiekę pacjentom dotkniętym problemami seksualnymi.

SEKSUOLOG W WARSZAWIE
W naszym zespole znajdziesz seksuologów, którzy dodatkowo współpracują w naszym zespole z fizjoterapeutą urologicznym i uroginekologicznym zwiększając jakoś procesu diagnostycznego i terapeutycznego.

 

Poradnia Centrum Warszwy – Śródmieście 

Seksuolog Paulina PodrezPaulina Podrez

 

 

 

Izabela Rokita

 

 

 

Anna Domańska

 

 

 

 

Agnieszka Grad

 

 

 

Poradnia Mokotów

Sylwia Jurek

Omnipotentna kontrola

Omnipotentna kontrola to termin odnoszący się do mechanizmu obronnego, w którym osoba próbuje zachować poczucie kontroli nad otoczeniem lub sytuacją w sposób nadmierny lub niezdrowy. Mechanizm ten może wyrażać się w przekonaniu, że jednostka ma nadmierne zdolności do kontrolowania sytuacji, choć w rzeczywistości tak nie jest. Poczucie omnipotencji tkwi w każdym dorosłym jako poczucie kompetencji i skuteczności. W momencie, kiedy czujemy, że nasza wola została spełniona, poprawia nam się nastrój.

Przykłady omnipotentnej kontroli mogą obejmować:

1. Nadmierne planowanie i organizowanie: Osoba może próbować kontrolować każdy aspekt życia, tworząc rygorystyczne plany i harmonogramy, aby uniknąć niespodzianek.

2. Wprowadzanie zasad i regulacji wokół siebie: Osoba może narzucać swoje zasady i oczekiwania na innych, oczekując, że inni będą działać według jej wytycznych.

3. Nadmierne zmartwienia i lęk o przyszłość: Osoba może stale obawiać się, co może się wydarzyć w przyszłości i starać się kontrolować te potencjalne sytuacje.

Omnipotentna kontrola może wynikać z lęku przed utratą kontroli lub lęku przed niepewnością. Jednakże nadmierne dążenie do kontroli może prowadzić do nadmiernego stresu, frustracji oraz konfliktów z innymi ludźmi, ponieważ nie zawsze jest możliwe kontrolowanie wszystkich aspektów życia.

W terapii psychologicznej, terapeuci mogą pomóc osobie zrozumieć źródła jej potrzeby kontrolowania i rozwijać zdrowsze strategie radzenia sobie z lękiem lub niepewnością.

Zaprzeczenie

Zaprzeczenie to mechanizm obronny w psychologii, który polega na odrzuceniu lub odmowie przyjęcia pewnych rzeczywistości lub faktów, które są trudne lub nieakceptowalne. Osoba stosująca zaprzeczenie może ignorować lub zapominać o pewnych informacjach, aby uniknąć nieprzyjemnych emocji lub konfrontacji z trudną rzeczywistością. Jest to nieprzyjmowanie negatywnych doświadczeń. Automatyczna reakcja na wieść o jakiejś katastrofie. Nie akceptujemy faktu, że coś się faktycznie wydarzyło. Najczęstszym przykładem jest informacja o czyjej śmierci, nasza reakcja to, np. „to niemożliwe”. Jest to reakcja, która ma swoje źródło w dziecięcym egocentryzmie, w którym rządzi przekonanie, że dopóki nie uwierzę, że coś się stało, nie będzie to prawdą.

Przykłady zaprzeczenia mogą obejmować:

1. Zaprzeczanie choroby: Osoba może ignorować objawy swojej choroby lub odmawiać przyjęcia diagnozy lekarskiej.

2. Zaprzeczanie problemom w związku: Osoba może unikać rozmów o trudnościach w związku lub nie dostrzegać problemów, choć są one oczywiste.

3. Zaprzeczanie traumie: Osoba, która doświadczyła traumatycznego wydarzenia, może próbować zapomnieć o całym zdarzeniu lub udawać, że się go nie wydarzyło.

Zaprzeczenie może być używane jako mechanizm obronny, który pomaga osobie tymczasowo radzić sobie z trudnymi sytuacjami lub emocjami. Chcemy, aby nasze życie wydawało się przyjemniejsze, bardziej znośne. Zachowanie to pozwala zachować zimna krew w wielu kryzysowych sytuacjach, jednak w dłuższej perspektywie może prowadzić do problemów w rozwiązywaniu problemów i w relacjach z innymi, ponieważ nieadresowane problemy nadal pozostają obecne.

W terapii, terapeuci mogą pomóc osobom zrozumieć mechanizm zaprzeczenia i zachęcać do bardziej otwartego i zdrowego podejścia do rzeczywistości.

Prymitywne wycofanie

Prymitywne wycofanie to mechanizm obronny, który polega na ucieczce od trudności lub stresujących sytuacji poprzez wycofanie się z rzeczywistości lub odcięcie się od trudnych emocji lub konfliktów. Jest to mechanizm obronny, który może prowadzić do oderwania od świata zewnętrznego, unikania problemów i trudności w radzeniu sobie z rzeczywistością.

Kiedy chcemy uniknąć sytuacji społecznej lub interpersonalnej, która może być dla nas stresująca, uciekamy do stymulacji świata wyobraźni, bądź do innych stanów świadomości, nie przeinaczając przy tym świata.

Przykłady prymitywnego wycofania mogą obejmować:

1. Ucieczka w świat fantazji: Osoba może uciekać w świat fantazji, wyobraźni i marzeń, aby uniknąć trudnych sytuacji lub unikać konfrontacji z problemami.

2. Izolowanie się od innych: Osoba może izolować się społecznie i emocjonalnie, unikając kontaktu z innymi ludźmi i unikając trudnych rozmów.

3. Unikanie konfrontacji: Osoba może unikać trudnych decyzji, konfliktów lub sytuacji, które wymagają działania, poprzez odsuwanie ich na bok i nie zajmowanie się nimi.

Prymitywne wycofanie może być sposobem na ochronę się przed nadmiernym stresem lub emocjonalnym przeciążeniem, ale może także prowadzić do unikania rzeczywistości i trudności w rozwiązywaniu problemów. Najczęstsze występowanie prymitywnego wycofania występuje wśród osób szczególnie wrażliwych. W terapii psychologicznej, terapeuci mogą pomóc osobie zrozumieć mechanizm prymitywnego wycofania i zachęcać do bardziej konstruktywnego radzenia sobie z trudnościami oraz odwagi w konfrontacji z rzeczywistością.

Kogo dotyczy?

Osoba, która reaguje na lęk właśnie mechanizmem obronnym zwanym wycofaniem, analitycy określają jako osoba schizoidalna. Z reguły robi wrażenie chłodnej emocjonalnie, mało empatycznej i zdystansowanej. Cechuje go tendencja do izolowania się.

Osoby z takich zaburzeniem mają trudność z przyjmowaniem pomocy, dlatego wymagają psychoterapii, w trakcie której terapeuta próbuje pomóc i zwrócić ich uwagę w celu nawiązania więzi.

Coach

Coach to najczęściej osobisty trener, pracuje z osobami bez diagnozy – zdrowymi. Współpraca nie polega na pracy z problemami klienta, ale na wsparciu, poradach, wykorzystaniu zasobów i możliwości.

Coach, zwany również trenerem życiowym lub trenerem osobistym, to profesjonalista specjalizujący się w wspieraniu klientów w osiąganiu ich celów osobistych, zawodowych lub rozwojowych. Głównym celem coachingu jest pomoc klientom w identyfikowaniu ich celów, rozwijaniu strategii osiągania tych celów oraz motywowanie ich do podejmowania działań w celu ich realizacji.

Coaching często obejmuje:
  • Wyjaśnienie celów: pomaga klientowi zdefiniować i wyjaśnić swoje cele, zarówno krótko-, jak i długoterminowe.
  • Rozwój strategii: wspiera klienta w opracowaniu konkretnych planów i strategii, które pomogą im osiągnąć wyznaczone cele.
  • Motywacja i wsparcie: służy jako źródło wsparcia i motywacji dla klienta, pomagając im utrzymać zaangażowanie i determinację w dążeniu do celów.
  • Rozwój umiejętności: może również pomagać klientom w rozwijaniu konkretnych umiejętności potrzebnych do osiągnięcia ich celów, takich jak umiejętności komunikacyjne, zarządzanie stresem czy budowanie pewności siebie.
Coaching może dotyczyć wielu obszarów życia takich jak:
  • kariera zawodowa
  • życie osobiste, zdrowie
  • kondycja fizyczna
  • relacje międzyludzkie
  • rozwój osobisty.

Istnieją różne podejścia i metody coachingu, w tym coachingu życiowego, coachingu biznesowego, coachingu zdrowia i wellness oraz coachingu wykonawczego, z których każde może być dostosowane do indywidualnych potrzeb klienta.

W przeciwieństwie do terapeuty, coach niekoniecznie musi posiadać formalne wykształcenie z dziedziny psychologii czy terapii, ale zazwyczaj odbywa specjalistyczne szkolenia i posiada odpowiednie certyfikaty.

COACHING W WARSZAWIE ORAZ ONLINE
W naszym zespole znajdziesz coachów, którzy jednocześnie posiadają wykształcenie psychologiczne, psychoterapeutyczne:

Poradnia Śródmieście

Karolina Królikowska-Grzelak

 

 

 

Aleksandra Goździk

 

 

 

Agnieszka Grad

 

 

 

Poradnia Mokotów:

Iwona Łaskarzewska

 

 

 

Ewelina Majkowska

 

 

 

Aleksandra Stolarczyk

 

 

 

Coaching online:

Lena Szturomska-Jóźwik

 

Terapeuta

Terapeuta jest to osoba zajmująca się wspieraniem Pacjentów, może to być np. terapeuta zajęciowy – tzn. osoba prowadząca zajęcia dostosowane do konkretnej grupy pacjentów.

Praca terapeuty polega na prowadzeniu ćwiczeń, zajęć z fotografii, rysunku, sportu itp. Warto zwrócić uwagę, czy osoba prowadząca terapię ma ukończoną szkołę uprawniająca do wykonywania tego zawodu.

Określenie “terapeuta” jest często mylnie stosowane zamiennie na określenie psychoterapeuty.

Psychoterapeuta

Psychoterapeutą zostaje osoba po ukończeniu studiów wyższych (kierunek, który należy ukończyć zależy od warunków przyjęcia do konkretnej szkoły psychoterapii, jednymi z najczęściej wymaganych są: psychologia czy pedagogika) oraz czteroletniej szkoły konkretnego nurtu psychoterapii.

Psychoterapeuta po uzyskaniu dyplomy psychoterapeuty w określonym nurcie po 5 latach może ubiegać się w Polskim Towarzystwie Psychologicznym o certyfikat psychoterapeuty. W celu uzyskania certyfikatu specjalista musi spełnić szereg wymagań (własna psychoterapia, superwizje, staże itp) oraz kolejno przedstawić przed komisją swój warsztat pracy.

Przed wyborem psychoterapeuty warto sprawdzić czy osoba, do której chcemy się zapisać uczyła się bądź jest w trakcie nauki w jednym z rekomendowanych przez PTP ośrodków szkolących w zakresie psychoterapii.

Psychoterapeuta to profesjonalista zajmujący się udzielaniem pomocy psychologicznej i terapeutycznej osobom zmagającym się z różnymi problemami emocjonalnymi, psychicznymi lub relacyjnymi. Ich głównym celem jest wspieranie pacjentów w radzeniu sobie z trudnościami życiowymi, rozwiązywaniu konfliktów, zmianie szkodliwych wzorców zachowań oraz poprawie ogólnego funkcjonowania psychicznego.

PSYCHOTERAPIA WARSZAWA
W naszym zespole znajdziesz psychoterapeutów w nurtach:
Psychiatra

Psychiatrą zostaje osoba, która ukończyła studia medyczne. Studia te trwają 6 lat, po ich ukończeniu (egzaminie państwowym) student może rozpocząć specjalizację z zakresu psychiatrii trwającą pięć lat. Studia kończy zaliczenie egzaminu specjalizacyjnego z zakresu medycyny, jaką jest psychiatria.

Psychiatra jest lekarzem, który zajmuje się diagnozowaniem oraz leczeniem zaburzeń psychicznych. Lekarza obowiązuje przestrzeganie Kodeksu Etyki Lekarskiej. Tylko on może leczyć pacjenta farmakologicznie, przepisywać recepty czy wystawić zwolnienie lekarskie.

Psychiatra jest lekarzem specjalizującym się w diagnozowaniu, leczeniu i zapobieganiu zaburzeniom psychicznym i emocjonalnym oraz związanych z nimi problemów zdrowotnych. Po ukończeniu studiów medycznych, psychiatra odbywa specjalistyczne szkolenie w dziedzinie psychiatrii.

Główne zadania psychiatry obejmują:
  • Diagnozowanie: przeprowadzają ocenę psychiatryczną pacjentów, aby zdiagnozować różne zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, lęki, schizofrenia, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia osobowości i wiele innych.
  • Leczenie: Psychiatrzy są odpowiedzialni za opracowanie i nadzorowanie planu leczenia dla swoich pacjentów. Mogą przepisywać leki psychiatryczne, prowadzić terapię farmakologiczną oraz korzystać z różnych form terapii, takich jak terapia poznawczo-behawioralna, terapia interpersonalna czy terapia poznawczo-behawioralna dialektyczna.
  • Zapobieganie: Psychiatrzy angażują się również w działania mające na celu zapobieganie wystąpieniu zaburzeń psychicznych poprzez edukację społeczeństwa na temat zdrowia psychicznego, promowanie zdrowego stylu życia oraz identyfikowanie i interwencję wczesnych objawów problemów psychicznych.
W naszym zespole przyjmuje psychiatra online:

Elżbieta Dzisiewicz PsychiatraElżbieta Dzisiewicz

  • 1
  • 2