Bezpłatna konsultacja
Umów wizytę

Śródmieście 794 205 629   │ 

Zaprzeczenie to mechanizm obronny w psychologii, który polega na odrzuceniu lub odmowie przyjęcia pewnych rzeczywistości lub faktów, które są trudne lub nieakceptowalne. Osoba stosująca zaprzeczenie może ignorować lub zapominać o pewnych informacjach, aby uniknąć nieprzyjemnych emocji lub konfrontacji z trudną rzeczywistością. Jest to nieprzyjmowanie negatywnych doświadczeń. Automatyczna reakcja na wieść o jakiejś katastrofie. Nie akceptujemy faktu, że coś się faktycznie wydarzyło. Najczęstszym przykładem jest informacja o czyjej śmierci, nasza reakcja to, np. „to niemożliwe”. Jest to reakcja, która ma swoje źródło w dziecięcym egocentryzmie, w którym rządzi przekonanie, że dopóki nie uwierzę, że coś się stało, nie będzie to prawdą.

Przykłady zaprzeczenia mogą obejmować:

1. Zaprzeczanie choroby: Osoba może ignorować objawy swojej choroby lub odmawiać przyjęcia diagnozy lekarskiej.

2. Zaprzeczanie problemom w związku: Osoba może unikać rozmów o trudnościach w związku lub nie dostrzegać problemów, choć są one oczywiste.

3. Zaprzeczanie traumie: Osoba, która doświadczyła traumatycznego wydarzenia, może próbować zapomnieć o całym zdarzeniu lub udawać, że się go nie wydarzyło.

Zaprzeczenie może być używane jako mechanizm obronny, który pomaga osobie tymczasowo radzić sobie z trudnymi sytuacjami lub emocjami. Chcemy, aby nasze życie wydawało się przyjemniejsze, bardziej znośne. Zachowanie to pozwala zachować zimna krew w wielu kryzysowych sytuacjach, jednak w dłuższej perspektywie może prowadzić do problemów w rozwiązywaniu problemów i w relacjach z innymi, ponieważ nieadresowane problemy nadal pozostają obecne.

W terapii, terapeuci mogą pomóc osobom zrozumieć mechanizm zaprzeczenia i zachęcać do bardziej otwartego i zdrowego podejścia do rzeczywistości.